23 Temmuz, 2012

Mutlu..Mutsuz... hep böyle mi gider?

Hayat neden zorlaşır bazen, hele de her şey gayet güzel gidiyor diye mutluyken? Bu mutluluk mudur, bizi bir şeylerin aslında ters gitmesi gerektiği inancına sürükleyen? Neden böyle bir yargıya varırsın ki? Madem mutlusun, düşünme ve tadını çıkar işte! 
Sanıyorum insanlar normalde olduklarından daha fazla mutlu olduklarını hissettikleri anlarda, bu mutluluk onları bir yerde biteceği, böyle sürmeyeceği ya da bıraksalar sürecekse bile "hayat bu, hep mutlu olamaz insan, bunun mutlaka bir karşılığı/mutsuzluğu da olacağı" mantığıyla korkuya kapılırlar. Bu yüzden hep korkarız çok güldüğümüz anlarda, "bir şeyler ters gidecek" diye.
Belki de mutluyken aslında görmezden geldiğimiz gerçekleri kaçabildiğimiz ölçüdedir mutluluğumuz. Ama o gerçeklerden hep kaçılmaz, bir an gelir yüzleşmek gerekir. Derken, ortada hiçbir şey olmadığını düşündüğün bir anda ortalık karışıverir ve içinden çıkılmaz bir hal alıverir. Noldu da böyle oldu, anlayamazsın. Birden sonu hissedersin. Orada bir şeyler bitiverir. Mutlaka yenileri başlayacaktır, ama mutluluklarına rağmen, içinden çıkamadıkların yüzünden bir çeşit "son"dur o mutlu oldukların için. Bir sonraki mutlulukları beklemeye gelir sıra. Ne zaman olacakları bilinmez. Uzun bir iç çekersin. Derin bir iç çekiş gibidir bir sonrakini bekleyişin...

7 yorum:

  1. kimi zaman mutsuz olmak gerekir ki mutlu olduğun günlerin değerini bilesin. Zaten insan doyumsuz bir ırk olduğu için her şeyin mükemmel olsa bile sıkılıp mutsuzluğa düşmen doğaldır..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. yorumun için teşekkürler. haklısın, mutsuz olduğumuzda mutlu anlarımıza duyduğumuz özlem bize mutluluğun ne kadar önemli ve güzel bir şey olduğunu hatırlatıp değerini bilmemizi sağlıyor. ama bu değer bilmeye bazen o kadar fazla anlam veriyoruz ki (gereğinden çokça fazla)kaybetme korkusuyla mutluluğun çokça üstüne titreyip bir anda her şeyi(istemeden) mahvedebiliyoruz.

      Sil
    2. zaten bu korku değil mi bizi mutsuz yapan? ya üzülürsem ya biterse bu sevgi diye içimizi yiyorsuz ister istemez o anı yaşamayı bırakıp saçmalayama başlıyoruz.

      Sil
    3. aynen öyle! çok güzel açıklamışsın :) işte bu çok saçma geliyor bana: mutluyken mutlu olduğumuz için korku duyup mutsuzlaşıyoruz. o anı bozan bizzat biz oluyoruz!

      Sil
    4. bazen diyorum mazosist miyim ki acaba diye bırak sana yaşayayım o anın tadını, yok diyorum bu kadar mutlu olmak kim ben kim diye sarpasarıyorum işte :)

      Sil
  2. En çok istediğim şeylerden bir tanesi sebepsiz yere sürekli gülmek akıla gelince bile mutlu oluyorum hoşuma gidiyor.
    Bir kere İstanbula gittiğimde başıma geldi kozmapolit ya .. arkadaşlarımla konuştuğumuz kelimelerin her hecesine gülerken durağa doğru yanı başımda sokakta uyumaya çalışan bir insan, bir yandan son model arabasıyla cıtsak cıstak son sesle yanı başımızdan gecenler, durakta gülen biz.. Sölesene mutluluk nerde ? neden onda yok ? Biraz sirkelenince anladım, ne tam mutlu ne tam mutsuz ikisinin arasında duran basit harmonik hareketim yani yine her zamanki gibi Araf'tayım.

    YanıtlaSil
  3. Merhaba, blog unuzu çok beğendim ve "bu siteye katıl" butonundan takipçi olmak istiyorum. Sizi de kendi blog umda takipçi olmaya beklerim :)

    http://momsblognote.blogspot.com/

    YanıtlaSil